Door: Klaas Dijkhuizen

De laatste NOSBO-wedstrijd van Lewenborg 1 tegen ESG is uitgelopen op verlies. We hadden bij 5-3 winst nog eerste kunnen worden in de poule, maar de kans daarop werd wel heel klein na drie afzeggingen. Met Albert Prins, Koen Molewijk en Fred Luining als invallers gingen we afgelopen dinsdag 13 mei van start.

De uitslagen, een klein verslag  en ook ieder zijn individuele seizoenscore vind je hieronder.

Het wedstrijdverloop was ongeveer als volgt. De verwachte uitslag op basis van de gemiddelde rating zou een gelijkspel moeten zijn. Revanchegevoelens zouden er ook moeten zijn, want eerder verloren we ook al in de beker van ESG met 1-3.

Bord 6 – Albert Prins (wit)  – Stef Dubbeldam ½ – ½

Albert (invaller) opende zoals in 99 van de 100 partijen met wit met het Colle-London-system (d4, Lf4, Pf3, e3 en c3). Probleemloos bereikte hij gelijkwaardig spel, mogelijk zelfs beter spel en bood vervolgens remise aan. Het aanbod werd aangenomen en Albert werd de eerste toeschouwer.

Bord 5 – Ton Selten  – Marcel Pouw (zwart)  0-1

Van Marcel zag ik in het middenspel een tweetal pionnen op de c- en d-lijn die met nauwkeurig spel zich richting overkant bord konden bewegen. Zijn tegenstander leek weinig tegenkansen te kunnen krijgen. Ik zag met een korte blik op het bord ook niet hoe Ton Selten verlies kon voorkomen. Dat gebeurde dus ook niet. De opmars van één van de twee pionnen was al beslissend. Na een slechte start in beker en eerste ronde verbeterde Marcel stap voor stap zijn score. Eerst drie remises en daarna drie winstpartijen op rij, dus zes keer op rij ongeslagen. Ook een felicitatie waard.

Bord 7 – Douwe Többen – Koen Molewijk (zwart) 1-0

Koen was de tweede invaller en moest opboksen tegen oudgediende en op papier sterkere Douwe. Ook hier kwam ik even in het middenspel langs. Juist op dat moment moest Koen een penning van toren met Ld5 zien te voorkomen in een moeilijke stand. Zonder deze penning was er mogelijk nog kans op tegenspel geweest, maar de penning was niet te voorkomen en min of meer direct beslissend in het nadeel van Koen. Het is weer gelijk.

Bord 2 – Hiddo Zuiderweg (wit)  – Jan Willem Brinks ½ – ½

Hiddo stortte zich met dame ver en diep in zwart zijn stelling. Met Dc7 van wit en mooie ontwikkeling van de lichte stukken leek zich een kansrijk middenspel te ontwikkelen. Hiddo zei achteraf, dat het allemaal bekende theorie was (niet voor mij) en de stand helemaal in evenwicht. Zo werd dus ook hier even later de uitslag remise.

Bord 1 – Marcel Struik – Bruno Jelic (zwart)  1-0

Bruno speelde een interessante en ook ingewikkelde partij. Moeilijk te beoordelen in het voorbij lopen. Marcel offerde in het middenspel bewust een toren voor een paard en twee pionnen. Bruno werd, ondanks de kwaliteitswinst, ook nog eens opgezadeld met niet goed samenwerkende stukken en een verbrokkelde pionnenstructuur. Hij stond dus eigenlijk zeer moeilijk. Na afloop hoorde ik, dat zijn tegenstander ook nog eens een derde en vierde pion won en dat kon de stelling van Bruno niet meer bolwerken en hij moest opgeven.

Bord 8 – Fred Luining (wit)  – Sergei Sarkisyan 0-1

Fred was de derde invaller en had ook een zware tegenstander met 90 ratingpunten meer. Toch speelde Fred langdurig een uitstekende partij. Desondanks wist hij een pionnetje achterstand niet te voorkomen. Hij kwam in een moeilijk eindspel terecht. Zwart met twee vrijpionnen op de c- en d-lijn, maar Fred één op de h-lijn en beiden nog een paard en wat pionnen elders op het bord. Heel even hoopte ik, dat Fred’s vrijpion nog net genoeg was voor evenwicht en toch nog remise. Het was lastiger voor wit dan voor zwart in elk geval. Dat bleek later ook, het vrije pionnenduo werd te machtig en Fred moest opgeven.

Bord 3 – Jan van Os – Ton van Ingen (zwart) 0-1

Ton antwoordde met de Caro Kann – verdediging. Het betekent nauwkeurig spel en je heel vaak instellen op een lange partij. Ton bereikte een iets beter staand middenspel waar, in zijn zo langzamerhand bekende stijl, stapje voor stapje kleine speldenprikken werden uitgedeeld en verzwakkingen werden afgedwongen. Nu kon op een cruciaal moment de e-lijn in beslag worden genomen en konden vervolgens paard en dame de witte stelling binnen dringen. Het eindspel heb ik niet helemaal meegekregen, maar Ton sleepte een keurige winst binnen. De tussenstand 3-4.

Bord 4 – Klaas Dijkhuizen (wit)  – Willem Boontje ½ – ½

Zoals zo vaak was mijn partij ook nu weer de laatste. De uitslag ook nog eens beslissend voor teamverlies of gelijkspel. En de eer natuurlijk, want in mijn herinnering had ik Willem vermoedelijk al eens de hand (felicitatie) moeten schudden. Het werd een c4-opening met bij wit fianchetto aan beide zijden. Iets te gemakkelijk door mij gespeeld in de opening, want Willem leek op een K-aanval af te stevenen. Heel precies verdedigen was noodzaak en het bleek dat zwart niet door kon stoten. Op de 25^e zet was het een stelling als in WO I, ogenschijnlijk gelijk en beton als de Maginot-linie. Als er iemand iets kon proberen dan was ik het wel. In ons geval bewogen de linies niet zoals in de oorlog op en neer, maar van links naar rechts. Mijn paard loerde continu op een offer of met een mogelijke pionnendoorbraak aan beide kanten en zwart kon niet anders dan met mijn spel meebewegen. Even dacht ik, dat ik ergens een mogelijke winst gemist had. Stockfish meldde me de volgende dag echter, dat het ruim dertig zetten lang na de 25^e zet (!) 0.0 was in zijn oordeel. En zo kwam Boontje dan uiteindelijk aan zijn loontje t.w. een halve punt. Verlies van de wedstrijd met 3½ – 4½ was daarmee een feit.

Individuele scores:

Jan Wiebe is de topscorer van team 1 geworden met 4½ uit 5 (90%). Dat is bijzonder goed in deze klasse. Frappant is, dat hij een slecht seizoen kent in de interne competitie. Jammer genoeg moest hij ook nog eens twee keer afzeggen voor de externe competitie. Ook Ton en Marcel scoorden een uitstekende 4½ punt, maar dan wel uit zeven partijen. Er moest dertien keer een beroep gedaan worden op een invaller, totaal waren er uiteindelijk zes invallers. Vijf spelers scoorden 50% of meer.